logobellacyka

Ik ga hier gelukkig worden, denk ik.

Geplaatst door op in Bella's brieven
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 4379
  • Abonneer op updates
  • Afdrukken

Дорогие мама

aankomst bella schiphol 20141130 11Hoe gaat het met je? En hoe gaat het met iedereen in Somorovo? Met mij gaat het goed. Ik denk dat ik gelukkig ben. Dat wil zeggen: als gelukkig zijn het gevoel is dat ik nu al een week heb dan ben ik het... gelukkig.
Ik heb me voorgenomen om je elke zondag een brief te schrijven waarin ik vertel hoe het hier in het verre Holland met me gaat.

Verleden week ben ik vrijgekomen uit het kamp. De bewakers zijn afscheid van me nemen. Die lieve Olga die me al de tijd dat ik hier was tegen die opdringerige Siberische boederijhonden heeft beschermd had de tranen in haar ogen staan. Snikkend stopte ze me nog een extra pot ingemaakte ganzenhuid toe "Van mijn babushka, meisje! Ook zij hoopt dat je het goed krijgt in Holland. Ze geeft je haar groeten."
"Het is niet nodig Lieve Olga" wierp ik nog tegen. "In het westen is er centrale verwarming en eten we ook in de winter vers lamsvlees!". Het mocht niet baten. Met haar gezicht diep verscholen in de plooien van haar boezeroen schommelde ze snikkend naar haar plek in de kampkeuken.
De mannen die ons dagelijks op de binnenplaats luchten waren er ook. Die lieve Oleg met zijn houten kunstbeen. Het is een zeur, maar ik zal zijn verhalen over zijn jaren in de Siberische kampen nog missen. Schele Dmitry en zijn achterlijke maatje Fedya die hem al jaren als een schaduw volgt. En Gleb, dikke Gleb. Van iedereen zal ik hem nog wel het meest missen.
Ik was ontroerd door al hun warme wensen en kon hen maar moeilijk bedanken voor alles wat ze voor me gedaan hebben.

Alles wat ik bezit, al mijn persoonlijke spulletjes zitten in de rode tas die ik bij me had toen ik hier kwam. Dezelfde мешок die jij van jouw moeder hebt gekregen kreeg toen je het nest verliet. Je weet het misschien niet meer maar ik heb die tas van je gepikt toen ik van huis wegliep. Sorry, lieve mama. Ik hoop dat je het me vergeeft. Die tas is jarenlang mijn enige tastbare herinnering geweest met thuis, met Somorovo. Als ik bedroefd was en teneergeslagen dan zocht ik troost bij de мешок.

We zijn met z'n vijven op een vrachtwagen geladen. Ik zie nog de betraande ogen van alle kameraden die achterbleven. Ik moet er niet aan denken welk lot hen te wachten staat. Ik zag de rivier, de eerste ijsschotsen, en bedacht me dat ik geluk heb dat ik nog vóór de winter uit het kamp ben.

KL904

Op het vliegveld zijn we in het vrachtruim van een vliegtuig gezet. Er was geen verwarming en dus ijskoud. Dat viel ons erg tegen.
Ook de vlucht was geen pretje. Tijdens het opstijgen word je ruw tegen één kant van je hok geduwd en als dat voorbij is krijg je onderweg regelmatig het gevoel dat je gaat neerstorten. Soms lijkt het alsof je honderd meter naar beneden stort. Bovendien was het héél erg koud onderweg. IJskoud! Zo'n vrachtruim wordt kennelijk niet verwarmd.
Het allerergst vond ik de landing. Dat geknetter in je oren, alsof ze er een spijker in slaan. We hebben met z'n vijven liggen janken van de pijn.

In Amsterdam werden we opgewacht door een heel welkomstcomité. De mensen van het de internationale hondenrechtenorganisatie MyMartin waren er, en ook mijn adoptiemoeder met haar vrienden. Die vrienden hadden vijf Spaanse honden bij zich. De zijn uit interneringskampen in Spanje geadopteerd. Allemaal mensen met een hart van goud.
Bij de douane heb ik ook voor het eerst mijn paspoort gebruikt. Mama... ik heb een paspoort! Weet je nog dat jullie ooit hoopten dat je een paspoort zou krijgen, maar dat dat niet mocht van president Breznjew? Ik heb nu een echt paspoort!

paspoort bella displayOok mijn verloofde was er. Bob. Hij is in het echt wat kleiner dan op de foto en hij heeft best wel een grote bek. Maar hij is erg ondeugend en maakt veel grapjes. Hij is ook heel lief. Op de foto zie je hoe hij als eerste voor het deurtje van mijn bench kennis met me komt maken. Ik geloof dat hij me toen ook al gelikt heeft. Dat vond ik heel ontroerend. Hij heeft een hartje van goud.

In Den Haag heb ik kennis gemaakt met "de baas". Die was er op het vliegveld in Amsterdam niet bij omdat hij veel pijn heeft. Dat merk je niet echt aan 'm want het is geen zeur. Daarna hebben we eerst een rondje gewandeld door mijn nieuwe omgeving. Bob, die Spaanse honden en ik. Er is een meer, er zijn bomen en parken, er zijn lantaarns en als je er poept wordt het voor je opgeruimd. In een zakje. En "die twee" - zoals Bob ze noemt - zeggen dan "goed zooooo!" in koor. Dat is wel vreemd, maar daar wen ik wel aan.

Bob woont in een mooi huis. Op elke verdieping (er zijn er 3) heeft hij een mand en een waterbak. Ik dus ook. Het is geen opdringerig ventje, die Bob. Ik hoef niet bij hem in één mand te slapen als ik dat niet wil. Hij respecteert mijn keuze, zegt ie. Hij heeft mij het beste plekje in zijn huis gegeven. Een matras in de erker op de eerste verdieping waar je uitzicht hebt over het water.

Het is een bofkont, die Bob. Dat realiseert hij zich niet echt, geloof ik. Ik heb 'm verteld dat de honden in Rusland aardappelschillen te eten krijgen en paardenhoeven. Hier krijgen we écht vlees! Ook botten waar nog merg in zit, lamsribben, paardenbiefstuk. Deze week kregen we allebei een stuk schenkel met een groot stuk sappig vlees er aan! De baas heeft een winkel met allerlei hondendelicatessen. Bob heeft er een vaste baan als kwaliteitscontroleur. Mama, het is niet te geloven: mijn verloofde heeft dus een vaste baan, met een pensioenregeling!

Ik denk dat ik hier wel ga wennen, lieve mama. Maar ik moet ze eerst nog begrijpen. Want je verstaat er helemaal niks van, van die buitenlanders. Wat een brabbeltaaltje is dat zeg!

Я люблю тебя!

Ваша дочь Белла

PS: er zijn foto's gemaakt van mijn aankomst op het Nederlandse vliegveld. Die zie je hieronder. Els is de mevrouw met de paars/rode jas. Feline zie je op de laatste foto met Berto en Ita. Er staan ook nog wat kameraden op de foto's die gelijk met mij uit het kamp ontsnapt zijn.

[widgetkit id=1]

Waardeer dit blogbericht:

Reacties