logobellacyka

Morozovo, 24 december 2014

Geplaatst door op in Mamma's brieven
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 4823
  • Abonneer op updates
  • Afdrukken

Lieve dochter,

kerstavond 1Het is Kerstavond en ik voel me weemoedig. Opnieuw een Kerst zonder jou. Hoe lang is het wel niet geleden dat je van huis bent weggelopen? Hoe lang hebben we elkaar niet meer gezien? Drie jaar? Dat is eenentwintig in hondenjaren. Een mensenleven dus. Ik kan wel janken.

Jullie zijn allemaal het huis uit. Ik mis jullie elke dag maar met Met Kerst mis ik jullie het meest. En hoewel jullie zijn me allemaal even lief zijn is de een me toch liever dan de ander. Dat is nu eenmaal zo. Jij was altijd zo geduldig. Je kon zo goed luisteren. Je hebt me nooit iets verweten over mijn - zoals je dat noemde - promiscue gedrag. Je liet me altijd in mijn waarde. En nu begrijp ik pas dat je een binnenvetster bent en dat dit je van binnen opvrat, dat je er niet meer tegen kon. Dat je daarom je spullen hebt gepakt en op die vermaledijde zondagmorgen het dorp bent uitgelopen. In de motregen tegen die striemende westenwind in.

Het zijn dus zware dagen, deze dagen. Als iedereen op Kerstavond lekker bij de kachel zit en dat mens ligt hier laveloos op de bank, dan heb ik het altijd extra moeilijk. Het liefst lig ik dan onder het bed, met een deken over me heen. En dan probeer ik niet te janken want dan begint dat mens me weer te slaan met de stofzuigerslang.
Verleden jaar had ze een kerel van straat opgepikt. Het was geen echte zwerver, maar een man die door z'n eigen vrouw op straat gezet was. Dat mens heeft 'm toen mee naar huis genomen. Tot na nieuwjaar hebben ze in de slaapkamer gelegen. De ene fles wodka na de andere. Ze kwamen er alleen maar uit om te piesen. Hij had hele erge kalknagels op z’n tenen herinner ik me nog.
Ik werd toen een week niet uitgelaten en heb uiteindelijk in arren moede maar in die vent z'n schoenen gescheten. Hij was zo dronken toen ie weg ging... hij heeft het niet eens gemerkt.

zelfgestookte wodkaDit jaar is ze weer alleen, dat mens. Gelukkig heeft ze genoeg te zuipen. Haar zoon heeft verleden week een jerrycan met twintig liter zelfgestookte wodka gebracht. Dat doet ie elke maand.

Ach, waarom vertel ik je dit eigenlijk allemaal? Geen idee. Ik moest het even kwijt. Trek het je niet aan, lieve Bella. Misschien is het goed voor mijn psycho-hygiène, wie zal het zeggen?

Jij hebt nog een heel leven voor je, lieve schat. Nu je in het westen zit heb je ineens alle kansen om daar iets van te maken. Samen met je halfbroer Yoeri heb je het van al mijn kinderen het verst geschopt. Yoeri zit in Duitsland en jij in Holland. De rest... ach ze hebben de genen van hun vaders geërfd. Lapswanzen zijn het. Maar wel lieve lapswanzen, net als hun vaders.

Weet je al wat je eet, met Kerst? Hebben die twee een gans, een stuk wild, kwartels, konijn? Krijg jij de karkassen of krijg je de restjes die Bob overlaat? Hoe zit dat precies? Ik heb gehoord dat vrouwen in het westen dezelfde rechten hebben als mannen. Betekent dat ook dat je dan tegelijk eet? En dat je evenveel krijgt? Dat je niet op je beurt hoeft te wachten?

Hier is het achttien graden onder nul. Er ligt sneeuw. Vriest het al bij jullie? Waar slaap je dan? Zijn alle kamers in het huis waar je woont verwarmd? Of moet je in de schuur slapen? Ik hoop dat dat mens nog tot morgen haar roes uitslaapt. Als ze wakker wordt en een slechte bui heeft dan stuurt ze me de straat op, vannacht. Dan moet ik bij de zwerfhonden slapen, onder de brug bij de kerk.

Och, Bella, als ik elf jaar jonger zou zijn dan zou ik hetzelfde doen als jij gedaan hebt. Maar in mijn tijd was dat veel moeilijker. Er reden nog niet zoveel auto's in die dagen. En de weg naar Moskou was ook nog niet geasfalteerd. Jij hebt er vijftig uur over gelopen destijds. Ik red dat niet meer, met mijn slechte heup en spataders. Ik denk dat ik bij Kdinsk al in de greppel zou liggen te creperen. Maar jij was altijd al de sterkste en de sportiefste.
Ik heb mijn kansen verslonsd. Ik viel op de verkeerde mannen en had de pech dat ik al zwanger was wanneer ze naar me wezen, bij wijze van spreke. Ik was zelf al niet een van de slimsten. Jullie vaders ook niet. Het is nog een wonder dat Yoeri en jij het nog zo ver gebracht hebben.

Ach... ik zeur maar door. Dat moet ik niet doen. Ik mag eigenlijk niet klagen. Er zijn er nog die het minder getroffen hebben dan ik. je zult maar in China wonen. Of in Vietnam of Noord Korea. Daar ben je ook je leven niet zeker.

Ik heb nog wel een paar nieuwtjes, uit het dorp.

[widgetkit id=42]

 

Waardeer dit blogbericht:

Reacties