logobellacyka

Parijs is nog ver, mama!

Geplaatst door op in Bella's brieven
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 2477
  • Abonneer op updates
  • Afdrukken

Lieve mamma,

charliebrownBedankt voor je leuke brief. Wat een mooie foto's weer van mijnheer Moeratov, van al die sneeuwtoestanden. Als dat allemaal uit zijn eigen archief komt dan geeft dat wel een mooi beeld van het winterleven in een eenvoudig Russisch dorp, vind je niet? Ik ben benieuwd waar je de mensen in Nederland de komende tijd nog meer mee gaat verrassen.

Parijs ligt iets verder van Den Haag als Morozovo van Moskou. Maar dat zegt niet veel. De afstanden hier in het westen lijken veel korter omdat de wegen beter zijn en de communicatie veel sneller gaat. Bovendien is er hier persvrijheid, iedereen mag hier zeggen en schrijven wat hij of zij wil. En je mag hier ook je eigen mening hebben. In principe. Dat is dus anders dan in Rusland.
Er is hier overigens wel een wet tegen het beledigen van een ambtenaar in functie. Dat is heel erg komisch eigenlijk. Nou, ik moet wel zeggen dat Bob soms wel aan de mazen van die wet knaagt hoor. Als je hoort wat hij soms tegen agenten blaft, op straat, of als je leest wat hij schrijft. Nou, nou, nou... daar kan ik als verloofde niet altijd trots op zijn hoor.

Maar als ik deze karakteromschrijving lees dan is Bob wel een echte Charlie: Hij stelt misstanden aan de kaak en doet dat met satire en humor. Hij is compromisloos en nergens bang voor.

Ik ben gisteren alvast een kijkje wezen nemen in de school waar ik volgende week naar toe ga voor mijn inburgeringscursus. Er was een hondenwandeling georganiseerd in Abtswoude (een losloopgebied dat naast de school ligt). Ik heb een hele leuke ochtend gehad, mama. Oom Hans en tante Feline waren er ook bij en die vijf uit Spanje ook.
Op die wandeling waren er nog twee hardlopers. In Rusland kennen we die honden niet, mama: je gelooft niet hoe hard die beesten kunnen rennen. Bob en ik hebben ook meegedaan maar we maken geen schijn van kans. Echt niet!
Terug in de kantine was er barsjt voor de mensen en voor ons was er niks. Dat was wel een afknapper. En Bob was natuurlijk weer hysterisch.

Volgende week ga ik dus naar school. Tien weken lang. Elke zaterdagochtend. De bedoeling is dat ik na die tien weken de Nederlandse mores ken (en me daar naar gedraag). Nou, als Bob dat kan, dan moet ik dat ook kunnen. Ik heb de juf gisteren al gezien. Ik denk dat ze omkoopbaar is.

Waardeer dit blogbericht:

Reacties