logobellacyka

Waar was dat feestje? Hier was dat feestje!

Geplaatst door op in Bella's brieven
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 2702
  • Abonneer op updates
  • Afdrukken

Lieve moeder

naaktstrandIk heb al een tijdje niks van je gehoord. Is alles wel goed met je? Ik begin me nu wel een beetje zorgen over je te maken. Of zijn jullie misschien ingesneeuwd daar in Morozovo?

Hier in Den Haag gaat alles z’n gangetje. Ik ben hier nu twee maanden en het gaat eigenlijk best goed met me. Ze vinden me een voorbeeldige hond, een lieverd. Ha, ze moesten eens weten mam!
Sinds drie weken zit ik op de inburgeringscursus bij de KC in Delft. Ik weet niet goed wat ik daarvan moet denken, mam, van zo’n cursus. Wat je er leert komt eigenlijk neer op “braaf zijn” en “luisteren naar de baas”. Gehoorzaam zijn dus. Dat is precies hetzelfde als hoe het er in de oude Sovjet Unie aan toe ging. Toen moesten we ook luisteren naar de grote baas en braaf en gehoorzaam zijn. Toch? We moesten vooral nergens tegenin gaan en ook niet doen waar we zelf zin in hadden.

Je kunt dus wel begrijpen dat het me een beetje tegenstaat, die cursus. Het herinnert me heel sterk aan alle verhalen van vroeger. Dus veel verschil tussen Nederland en de Sovjet Unie is er volgens mij niet. Je moet vooral geen eigen initiatief tonen, hier.
Overigens doe ik wel mee aan die inburgeringscursus maar onder stil protest. Ik pleeg dus lijdzaam verzet. Dat doe ik op precies dezelfde manier als jullie vroeger deden. Ik doe dus wel wat me opgedragen wordt maar dan wel tergend, tergend langzaam.
Waar ik me wel over verbaas is wat ik op de aangrenzende velden zie. Daar doen hondjes circuskunstjes met hun baasjes. Iets anders kan ik er niet van maken. Daar pas ik voor, mam, voor die onzin.

Deze week was m’n verloofde jarig. Hij is nu 4. Nou, we hebben het gevierd, hoor. Breek me de bek niet open! ’s Morgens, bij het ontbijt kregen we hazenkarkas, Bob en ik. Nu vind ik haas best lekker, maar niet bij het ontbijt. Dat was me een beetje te veel van het goede. Ik heb het dus laten staan.
Na het ontbijt was er een strandwandeling met een stuk of wat “vrienden” van Bob. Zo bracht hij het tenminste. Hij had met ze afgesproken in Hoek van Holland en vertelde dat er ongeveer veertig zouden komen, van die vrienden. Wij er naar toe; in de bus van oom Hans. Het was een teringend moeder. Echt. En oom Hans had de toeristische route uitgekozen, met ongeveer vijftig rotondes. Ik was kotsmisselijk toen we er eindelijk waren.
Vervolgens moesten we twintig minuten in de striemende regen op een kaal parkeerterrein wachten tot iedereen er was. Nou, van die vijftig vrienden kwamen er dus tien opdraven, waarvan er twee elkaar al snel in de haren vlogen. “Lekker” dacht ik, “dat kan dus nog gezellig worden."

Stervenskoud was het op het strand, mamma. Stervenskoud! De regen en natte sneeuw kletterde in m’n bek. Drie kwartier heb ik tegen de wind in getijgerd tot we bij een bord kwamen waarop stond “Naaktstrand”. Daar begonnen alle mensen te giechelen alsof het pubers waren. Ze maakten allemaal een foto van dat bord. Geen idee waarom.

Dat bord was blijkbaar het doel van de wandeling. Ook geen idee waarom. We zijn er omheen gelopen en moesten toen weer drie kwartier terug. Toen hadden we voor de wind en werd dus ook onze achterkant koud en nat.
Ik heb er niks van begrepen, van dat feestje, maar Bob heeft het geweldig naar z’n zin gehad. Hij heeft anderhalf uur als een gek geblaft en drie mensen gebeten. Het was dus echt zijn ding, blijkbaar.

[widgetkit id=57]

Waardeer dit blogbericht:

Reacties